Święto Pracy, popularnie zwany 1 Maja – międzynarodowe święto klasy robotniczej, obchodzone od 1890 roku corocznie 1 maja. W Polsce Święto Pracy jest świętem państwowym od 1950 roku 

Święto wprowadziła w 1889 II Międzynarodówka dla upamiętnienia wydarzeń z pierwszych dni maja 1886 w Chicago, w Stanach Zjednoczonych podczas strajku będącego częścią ogólnokrajowej kampanii na rzecz wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy.

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej obchodzony jest 2 maja. Ustanowione 20 lutego 2004 roku święto ma na celu popularyzację wiedzy o symbolach narodowych i tożsamości Polski. W tym dniu zachęca się do wywieszania biało-czerwonych flag na domach i budynkach.  

Celem święta jest propagowanie szacunku do flagi, wiedzy o symbolach narodowych oraz tradycjach patriotycznych. 

Data nie jest przypadkowa – 2 maja 1945 r. polscy żołnierze zawiesili biało-czerwone flagi na Reichstagu i Kolumnie Zwycięstwa w Berlinie 

2 maja obchodzony jest również Dzień Polonii i Polaków za Granicą.  

W tym dniu szczególnie upamiętniana jest historia biało-czerwonych barw, które oficjalnie za narodowe uznano 7 lutego 1831 r. 

 Barwy flagi złożone z dwóch poziomych pasów: białego oraz czerwonego są odwzorowaniem kolorystyki godła państwowego, który stanowi orzeł biały na czerwonym polu. Zgodnie z zasadami heraldyki pas górny reprezentuje białego orła, a dolny czerwone pole tarczy herbowej. Kolory te według symboliki używanej w heraldyce mają następujące znaczenie:  

• Koloru białego używa się w heraldyce jako reprezentacji srebra. Oznacza on także wodę, a w zakresie wartości duchowych czystość i niepokalanie. 
• Kolor czerwony jest symbolem ognia i krwi, a z cnót oznacza odwagę i waleczność.

3 maja 1791 w Rzeczypospolitej Obojga Narodów uchwalono jedną z pierwszych konstytucji na świecie. Wyprzedziła ona m.in. konstytucję francuską. Konstytucję uchwalił Sejm Czteroletni, zwołany w październiku 1788 r. Święto zostało ustanowione w 1919 r. i ponownie w 1990 r. 

Podczas obchodów pierwszej rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja 1792 wokół Warszawy skoncentrowano wiele jednostek wojskowych, których zabrakło w krytycznym momencie rosyjskiego ataku w 1792 r. 

W okresie zaborów Polski obchodzenie rocznic Konstytucji 3 maja było zakazane przez wszystkich zaborców. Polacy, którzy odważyli się obchodzić publicznie to święto, byli karani. Na przykład za złożenie bukietu fiołków w rocznicę Konstytucji 3 maja w 1892 r. tajna policja rosyjska aresztowała w Warszawie nauczyciela Stanisława Mieczyńskiego, po czym wysłano go za ten czyn na trzyletnią zsyłkę do Odessy  

Uroczyste obchody rocznicy Konstytucji 3 maja organizowano w latach 1916–1918 w wielu miastach Królestwa Polskiego (najliczniejsze w Warszawie w 1916 r.) po ewakuacji władz rosyjskich i rosyjskiej ludności cywilnej, przeprowadzonym w 1915 r.  

Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r., rocznica Konstytucji 3 maja została uznana za święto narodowe uchwałą Sejmu Ustawodawczego z 29 kwietnia 1919. Po II wojnie światowej obchodzono je do 1946 r., kiedy w wielu miastach doszło do krwawych demonstracji studenckich. Od tego czasu władze zabroniły publicznego świętowania, a próby manifestowania były często tłumione przez milicję Święto to zostało oficjalne zniesione ustawą z 18 stycznia 1951 o dniach wolnych od pracy. 

3 maja 1982 z okazji rocznicy Konstytucji odbyły się w kilkunastu miastach w Polsce demonstracje uliczne, które w Warszawie przerodziły się w szczególnie gwałtowne zamieszki i starcia z milicją  

Święto Narodowe Trzeciego Maja przywrócono ustawą z 6 kwietnia 1990 (weszła w życie 28 kwietnia 1990). Tego roku obchody święta 3 maja na placu Zamkowym w Warszawie odbyły się w obecności prezydenta RP Wojciecha Jaruzelskiego.